Дваjцa старци живееја заедно…

…во пустина многу години и никогаш не се караа. Едниот му рече на другиот: „Да имаме и ние борба како и другите луѓе.” Другиот одговори: „Јас не знам како да се борам.”  Првиот му рече: „Види, јас ќе поставам тула меѓу нас и ќе речам: моја е, а ти ќе речеш: не, моја е, и така ќе почне борбата.” Поставија тула меѓу нив и првиот рече: „Оваа тула е моја.” Другиот одговори: „Не, таа е моја.” – „Ако е твоја земи ја и оди си” – рече првиот. И така, ја дадоа без да најдат повод за спор. (Word from the Desert)

Големиот раскол во ретроспектива и црковното Единство во перспектива

Рано утро, 16 јули 1054 година. Константинопол. Храм на Света Софија. Тројца  римски легати – пратеници на Папата Лав IX – предводени од кардиналот Хумберт ја прочитале грамотата за исклучување од Црквата на Михаил Керулариј – Константинополскиот Патријарх и неговите следбеници. Како одговор на тоа, Михаил Керулариј не ги признал легатите за легитимни и од своја страна, тој ги исклучил нив од Црквата. Тоа се случило на денешен ден, пред точно 955 години.

„Двемилениумската историја на христијанството е исполнета со настани кои го определиле животот, не само на Христовата Црква, туку и на цели народи и цивилизации. Несомнено, еден од нив е поделбата меѓу Источната и Западната Црква, кој традиционално се датира во 1054 г.

Во изворите на конфликтот бил спорот за обредни разлики меѓу Западната и Источната Црква. Тие разлики постоеле во текот на целиот прв милениум од христијанската историја, но никогаш порано не биле повод за раскин на црковното единство. Непосреден повод за тоа послужила одлуката на Константинополскиот патријарх Михаил Керулариј (1043-1058 г.г.) да бидат затворени во Константинопол црквите и манастирите од латински обред, кои Евхаристијата ја вршеле со пресни лебови. Оваа одлука, од своја страна, била реакција на притисоците врз грците во јужните провинции на Италија, кои ја запазувале византиската традиција. За решавање на ситуацијата папата Лав IX (1049-1054) испратил во Константинопол легати предводени од кардиналот Хумберт. Додека папските легати сè уште биле на пат, папата Лав умрел, а со тоа, самите тие како негови лични пратеници, автоматски ги изгубиле своите полномоштва. Затоа анатемата кон патријархот Михаил Керулариј и „оние со него,” прогласена во булата, која кардиналот Хумберт на 15 јули 1054 година ја оставил на олтарот на Света Софија, немала никаква канонска сила. Анатемата со која одговорил патријархот Константинополски и неговите епископи, прогалсувајќи ја на синодско собрание, се однесувала лично на легатите на Римската Црква. Од формална гледна точка, тој судир на Запад и Исток не смеел да доведе ни до прекратување на општењето меѓу Источната и Западната Црква, а уште помалку до поделба меѓу Римската и Константинополската Патријаршија…”

Ова гледиште на архиепископот Волоколамски г. Иларион (целосен текст) во однос на конкретниот чин што се смета за клучен во процесот на поделбата меѓу Римската и Константинополската Патријаршија ме потсети на прекинувањето на богослужбеното единство помеѓу Српската Православна Црква и Македонската Православна Црква, кое се случило веројатно од помалку оправдани причини во споредба со околностите кои го иницирале настанот што ја обележал поделбата меѓу спомнатите цркви. Имено, во нашиот случај не станува збор за внесување на измени во исповедањето на верата.

Архонтот Методиј во Македонија

Во првата половина на IX в. словенските земји на Балканот биле своевидно јаболко на раздорот меѓу Првото Бугарско царство и Византија. Во таa ситуација византиската власт не можела да спроведува политика на отворен притисок врз словените во Македонија и Грција. Во првата половина на IX в. словенските племиња на територијатa на Империјата сѐ уште имале многу широка автономија. Со нив владееле архонти од средината на местното население. Византија сакала внимателно и постепено нив да ги замени со свои, византиски чиновници. Истовремено, бугарската опасност што ја ограничувала слободата на дејствата на византиската власт, барала Византија да изнајде нови начини; како цврсто да ги поврзе словенските покраини со Империјата. Таа цел можело да се достигне преку христианизација на словените и создавање црковна организација на нивните територии. Многубројните епископии (потчинети на Константинопол), кои се појавиле на словенските земји уште во 869/870 години, сведочат дека таа можност византиската власт не ја пренебрегнувала, па словенските земји станале објект за мисионерска дејност на византискиот клир, секако, одамна пред наведените датуми.

Во колибата Света Троица на скитот Света Анна (на Света Гора)…

…пред многу години живееле пет браќа по тело. Заради зависта на Сатаната, тие почнале да се препираат, така што станале познати како проблематични (troublemakers). Меѓутоа, тие еден од друг барале простување секоја вечер и така биле простени.

Многу години поминале така. Еден ден не се слушнале викотници од нивната колиба. Таа ноќ старешината (the dikaios) на скитот бил известен во сон дека сите петмина браќа се преставиле при Бога, клекнати додека барале простување еден од друг. Милоствиот Бог кој простува ги зел веднаш по Вечерната (богослужба).

Така  Бог дал знак дека ги оправдал и ги спасил, доказ за поправање и воздржливост и знак дека никој не треба да го осудува својот ближен. // (од Word from the Desert)

Аудио проповед од светителот Јован, архиепископ Шангајски и Сан-Франциски

На денешен ден, 2 јули 1994 г., Руската Задгранична Православна Црква го вброи во соборот на светите прекрасниот Божји угодник на XX век, светителот Јован (Максимович) Шангајски и Сан-Франциски чудотворец.

…Од 1929 г. бил предавач и воспитувач во богословијата Св. Апостол Јован Богослов, во Битола. Во Битола светителот Јован ја придобил љубовта од своите воспитаници и тогаш станале познати неговите духовни подвизи. Светителот со особена татковска љубов ги всадувал во учениците високите духовни идеали. Тие први го забележале неговиот вонреден аскетски подвиг. Епископот Николај (Велимирович) го ценел и го сакал младиот јеромонах Јован. Еднаш пред заминување од училиштето, тој се свртел кон малата група ученици и им рекол: „Деца, слушајте го отец Јован; тој е – Божји ангел, во човечки лик.” Еве можност да го слушнеме неговиот глас во проповед за благоразумниот разбојник:

Ставот на Христијанството кон човековото тело

Ставот на Христијанството кон телото е принципелно различен од сите други религии. Христијанството е религија на воплотениот Бог, на Божјиот Син кој стана човек. Светиот апостол Јован Богослов, за воплотувањето пишува: «И Слово стана тело и се всели среде нас – исполнет со благодат и вистина; и ние ја видвме неговата слава, слава како на Еднородниот од Отецот” (Јн.1:14).

Паганството, при сета негова привидна љубов и угодливост во однос кон сѐ што е земно, всушност кон телото секогаш се однесувало со неизбежен презир. Впрочем, поинаку и не можеш да се однесуваш кон телото, ако сметаш дека неговата крајна судбина е да биде храна за црвите. Презирањето на телото е својствено и за други религии, како на пример, Будизмот. Според некои будистички медитации: «во овој костур облечен во кожа, не може да се најде ни трага од нешто што би било вистински чисто, како што се чисти бисерите… Видливата слика треба да помине и да остане само чувството на одвратност». Ваквиот презир е сосема разбирлив, ако телото е случајна обвивка, која при следната реинкарнација ќе биде заменето со друга.

Но, зарем не е слично и со христијанските аскети, кои го истоштувале телото со строги постови, со тешка работа и со многу други несфатливи аскетски подвизи? Секако, не. Авва Пимен за смислата на христијската аскеза вели: „Ние сме учени да бидеме – не убијци на телото, туку – убијци на страстите.”

Русалка (анимација на Александар Петров)

Уникатниот талент на рускиот уметник – аниматор е високо ценет во целиот свет. Неговите дела се одликуваат со неповторлив стил, сложена палитра на бои и философски светоглед . Своите анимациони ремек-дела добитникот на “Оскар” ги твори само со прсти (без четка) на стакло.

Русалка
Земја: Русија, 1996 г.
Режисер: Александар Петров
Жанр: мелодрама
Траење: 10 мин. (Превод не е потребен.)
Според паганското верување, девојката што се удавила заради несреќна љубов, се претвора во русалка. Таа им се јавува на лековерните и невнимателни момчиња и ги одвлекува во езерските длабочини…

Наслада

Многу луѓе кои размислуваат за вечните прашања, за религијата, сепак, никогаш не ќе влезат во црква. Зошто? Каков е тој ѕид што се испречува пред човекот кој е во потрага по вечноста? Како што е случај и со многу други предрасуди во однос на Христијанството, така и овојпат како пречка ќе се покаже еден мит. Тоа е митот дека Христијанството е главниот непријател на животните задоволства.

Квиз – Основи на Христијанството

Проверете колку го познавате Христијанството преку 22 прашања на овој КВИЗ

Мојата љубов (Моя любовь)

Моя любовь е филм за љубовта и растењето. Филмот содржи сè што може да го трогне срцето на чувствителниот гледач: и нежност кон своите момчешки пориви и размислувања за она што го очекува момчето на патот кон зрелоста. Филмот со англиски титлови можете да го гледате на оваа youtube playlist.

Режисер и автор на сценариото: Александар Петров
Аниматори: Сергеј Решетников, Изолда Солодова, Дмитриј Петров, Михаил Тумеља
Кинокомпанија: «Первый канал», «ДАГО-Фильм»
Жанр: Анимација, краткометражен, драма
Траење: 27 мин.
Земја: Русија, 2006

Во улогите:
Нина Русланова, Евгенија Крјукова, Сергеј Гармаш, Александар Олешко, Александар Паламишчев, Александра Живова, Олег Шчербенин, Јулија Артемова, Михаил Лукашев, Григориј Маликов. Николај Маликов, Михаил Георгиу, Екатерина Африкантова, Екатерина Шанкина, Настја Добринина, Вања Добринин, Иља Шчербенин

- Филм на Александар Петров «Моя любовь» — најдобар христијански филм за 2007 година
- Награда од жири. Награда од публиката. Меѓународен анимационен фестивал Хирошима (Јапония, 2006).
- Награда за најдобра анимација. Фестивал за анимациони филмови “Anima Mundi” (Бразил, 2007).
- Номинација за “Оскар” за најдобар краткометражен филм – анимација (САД, 2008)